çalışan anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çalışan anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

28 Eylül 2011 Çarşamba

Çalışma Hayatına Dönüş

Bandırma'ya döndük ama geçen haftasonu Erdek'e yine uğradık ve evi artık kapattık. Cumartesi günü hava öyle güzel öyle güzeldi ki, son bir kez denize girdim. Harika bir deniz ve hava ile kapanış yaptım. Nedense bu mevsimde deniz Erdek'te hiç olmadığı kadar sakin ve güzel olur.

Bu mevsim zor mevsim. Elif'e artık biraz daha kalın birşeyler giymesi gerektiğini anlatmakta çok zorlanıyorum. Nedense kıştan yaza geçerken bu sıkıntı yaşanmıyor. Her sabah okula giderken yazlık elbiselerini giymek istiyor. Dışarısını görseniz, Bandırma'nın herzamanki rüzgarlı hali...İkna edene kadar akla karayı seçiyorum. Allahım ne zaman bitecek bu işkence. Bu tartışmalar nedeniyle okula hep son anda yetişiyoruz. Aslında aklı başına gelsin diye askılı elbiseyle çıkarsam diyorum ama sonucu yine bana dokunacak :))

Pazartesi günü bakıcımız Elif teyze bizimle çalışmaya başladı. Yarım gün Emre ile ilgilenecek böylece ben de evden çalışmalarımı yürütebileceğim. Artık SEO konusunda kendimi geliştiriyorum. Eşimin abisine ki kendisi SEO uzmanı olur, bu konuda destek veriyorum. Şimdilik işi öğreniyorum bakalım.

Evde çalıştığım için Emre'de aklım kalmıyor. Elif teyzesine de alıştı gibi. Eğer kendimi dışarı çıkmış gibi gösterip sonra da salona kapanıp çalışırsam süper olacak. İş hayatına dönüş beni heyecanlandırıyor.

30 Eylül 2010 Perşembe

Evden Çalışıyorum, Mutluyum, Huzurluyum



Çalışmaya alışmış bir insana evde kalmak çok zor gelir. Ben Elif doğana kadar insan kaynakları alanında çalıştım. O zamanlar eşimin tayini dolayısıyla Diyarbakırdaydık. Yine de oranın en büyük ihracat firmalarından birinde görev yapıyordum. Kızım doğunca onu uzak memlekette bakıcıya emanet etmek istemedim ve işimden ayrıldım. Tabii evde oturmak bana göre değildi. Blog yazmaya o zamanlar başladım. Kızım 1.5 yaşına gelince karşıma çok güzel bir iş teklifi çıktı. Aslında tayinimizin dolmasına 1 sene kalmıştı ama ben ev hanımı olmaktan sıkılmış ve çocuk bakmaktan da bunalmış vaziyetteydim. Ve özel eğitim merkezinde yarı zamanlı psikolog olarak çalışmaya başladım. Bu iş yarı zamanlı olmasından dolayı bana çok iyi geldi. Hem kızımı çok ihmal etmiyordum hem de biraz evden ve kızımdan uzak kalıp onu özlüyordum. Bunu sevmiştim. Derya ablamızı da bu sayede tanımıştık ve çok sevmiştik, tayinimizin çıkışı her üçümüz için de zor olmuştu. Bandırma'ya gelir gelmez ikinci bebeğime hamile kalınca hiç iş aramaya kalkışmadım. Aynı kızım gibi oğlumu da biraz ortaya çıkıncaya kadar kendim büyütmeye karar verdim. Bu arada bloğumu yazmaya devam ediyor ve gün geçtikçe izleyicilerim artıyordu. Ama evde kalmak bana göre değil ya bir tane daha blog açtım, Annelere Özel. Bu bloğum daha profesyonel yazılar içeriyor. Blog yazmasına yazıyorum ama benim asıl gönlümden geçen evden iş yapmaktı. İnternet üzerinden kazanç sağlamaktı. Hayat zor, ikinci bebeğimizi bekliyoruz, batıdayız ve tek maaşız. Birşeyler yapmam lazımdı. Derken karşıma yine bir fırsat çıktı. Sanal Mağaza....Evet herşey o kadar kolaydı ki...Aslında biz bu işe girerken ortada herhangi bir mağaza falan yoktu herşey sadece bir proje idi. O nedenle çok uygun fiyatla bir sanal mağaza sahibi oldum. Ben sadece alan adımı aldım, gerisini onlar hallettiler. Bana hazır kurulmuş, pos sistemi hazır, şuan için halihazırda 10binden fazla ürünü olan, faturası, tedarikçisi, kargosu ile uğraşmadığım bir entegre sanal mağaza verdiler. Alışveriş Cambazı...Benim tek yapmam gereken siteme ziyaretçi çekmek ve satış yapmak...Bu tam da bana göre bir işti. İki çocuk annesi olarak günümün nasıl yoğun geçtiğini tahmin edersiniz. Bana bütün gün bilgisayar başında oturabileceğim bir iş uygun olmazdı. Şimdi günde sadece oğlumun uyduğu zamanlarda birkaç saatimi ayırarak evimden iş yapıyorum. Kendi mağazamın pazarlamasını yapıyorum. Bu blogda da bu kadarcık reklam yapmam da doğal değil mi?

Neler mi var? Bilgisayar, cep telefonu, bebek giyim ve gereçleri, ekolojik temizlik ürünleri, iç giyim, ev gereçleri, zayıflama ürünleri, cilt ve saç bakım ürünleri ve daha pek çok kategori. Her geçen gün de eklenmeye devam ediyor. Sitemin güvenliğinden de hiç süpheniz olmasın. Bizde herşey şeffaf. Tıklayın görün

Aslında benim demek istediğim eğer evhanımı iseniz ve evden iş yapmak gibi bir düşünceniz varsa bu işi siz de düşünün derim. Çok az bir maliyetle benim sanal mağazam gibi bir sanal mağaza sahibi olmak istemez misiniz? Eğer ben bu işle ilgileniyorum diyorsanız bana bilgi@alisveriscambazi.com adresinden ulaşabilirsiniz. Size çok daha detaylı bilgi verebilirim. Kendiniz araştırmak isterseniz de www.justandfast.com adresini ziyaret edebilirsiniz.

Çok yakında bazı kampanyalarla karşınızda olacağım. Siz değerli okuyucularımın desteklerini bekliyorum. Beni takip edin :)

19 Eylül 2010 Pazar

Emzirme Reformunu Destekliyorum

Biraz geç haberim oldu...Sevgili Blogcu Anne bir kampanya başlatmış ne zaman önce. "İlk 6 ay sadece anne sütü". Bunu zaten herkes biliyor dediğinizi duyar gibiyim. Ancak veriler gösteriyor ki,, biz herkesin bildiğini düşünüyoruz ama hala bilmeyen ya da bilip de uygulamayan veya uygulayamayan birçok anne var. Özellikle de çalışan anneler için durum hiç de kolay olmuyor. Siz en iyisi Emzirme Reformu Manifestosunu okuyun ve ne demek istediğimi daha iyi anlayın. Eğer destek vermek isterseniz de yandaki logoyu bloğunuza yapıştırın ve link verin ya da manifestoyu email yolu ile arkadaşlarınıza gönderin.
Ben bu çalışmayı başlatan ve destekleyen herkese çok teşekkür ediyorum.

25 Mart 2010 Perşembe

Tek Çocuk da Neymiş... Esas Marifet İki Çocuk Annesi Olmakmış


Zor geçiyor günler. Gece uykusuzluklarından bahsetmiyorum. Elif'in kardeşini bu kadar kıskanacağını hiç düşünmemiştim doğrusu. Zaman zaman yumuşak bir şekilde sevse de, genel olarak ya çok sertçe öpüyor, ya ellerini sıkıyor vs... Dün yanıbaşımızda olmasına rağmen Emre ani bir çığlık attı, Elif'e ne yaptığını sordum. Canım benim o da o kadar küçük ki, ne yaptığını hemen gösterdi. Meğer çocuğun elini ısırmış. Diş izleri bile belliydi valla. Hangi birine üzüleceğimi şaşırıyorum. Emre'yi uyutup Elif'le vakit geçirmek istiyorum ama Elif onun uyumasına müsade etmiyor ki... Bu sefer kızıyorum ona, sonra pişman oluyorum. Zaten günlerim hep pişmanlıklar ve çelişkilerle geçiyor.


Dün babaannesi Elif'i aldı, geceyi orada geçirdi. Evde inanılmaz bir sessizlik ve huzur vardı. Ben dinlenmeye çalıştım ama ne mümkün.. Gerek Emre'nin gaz sancızı gerekse de kafamdaki "Elif'i ihmal mi ediyorum acaba" "dengeleri sağlayamıyorum mu" düşüncesi beni o kadar yordu ki.... Ondan uzak kalmaya ihtiyacım olduğunu biliyorum ama onu bir yerlere yollayınca da huzursuzluk yaşıyorum. Yokluğunda onu çok da özlüyorum.
Dün gece keyifsiz rüyalar gördüm hep. Gecenin bir vakti kapkaranlık suya girmiş yüzüyorum. Ayağımda da biri kısa biri uzun paletler var. Nasıl yüzeceğim ben bunlarla diye düşünüyorum. Karanlık su beni çok ürkütüyor. Hızlı hızlı bir yerlere varmak için yüzüyorum. Sonunu getiremedim maalsef, ya da hatırlamıyorum.
Günün birinde herşey yoluna girecek değil mi? Ben daha sabırlı ve dayanıklı olacağım, Elif kardeşine alışacak, hayatımızı ona göre bir düzene sokacağız değil mi???? Sanki evime dönsem herşey sihirli değnekle değişecekmiş gibi geliyor. Var mı böyle bir sihirli değnek gerçekten???

25 Aralık 2008 Perşembe

Mutlu Yıllar

İstanbul'a gittiğimizde oyun hamuru almıştım Elif'e. Geçen gün onları çıkardım, ne yapacağını merak ettim. Düşündüğümden daha ilgili çıktı. Ama öncesinde asla yenmeyeceğini ve sadece masanın üzerinde yapabileceği konusunda onu çok uyardım. Neyse ki kurallara uydu ve çok keyifli vakit geçirdik. Aslına bakarsanız ben ondan daha fazla oynadım. O sıkılıyor başka şeylerle ilgileniyor ben hala onu da yapayım, bir de bunu yapayım diye bırakamıyorum. Ne zevkli birşey :)))



Bu hafta babamızın sınav haftası. Haftalardır evden çıkıp arkadaşlarında çalışıyordu. Yüzünü göremiyorduk desem yeridir. Kahvaltıdan sonra çıkıyor, gece 1 gibi geliyordu. Salı günü itibariyle sınavlar başladı. Yarın da sona erecek inşallah. Artık kazandı kazanmadı derdini geçtik, sadece bitsin istiyoruz. Hepimiz çok bunladık. Ailecek vakit geçirmeyi özledik valla. 
Elif, şarkı repertuarına yenilerini eklemeye devam ediyor. Bayramdan geldiğimizden beri Rafet El Roman'ın "aşk, bir kalbin içinde ağlıyor aşk" şarkısını söylüyor. En sevdikerinden biri de kendisinin "mustafa" diye adlandırdığı "İzmir'in dağlarında çiçekler açar, altın gümüş orda sırmalar saçar. Bozulmuş düşmanlar yel gibi kaçar. Yaşa Mustafa kemal Paşa yaşa, adın yazılacak mücevher taşa" marşı. Marşlar konusunda hızlı gidiyoruz zaten, "ey vatan" marşını da neredeyse hepsini söylüyor. Sırada mehter var :)))

Elif ile Alpar doktorculuk oynuyorlar

Havalar iyice soğudu, eve kapandık ve Elif artık çok sıkılıyor. Apartmandaki bazı çocuklarla komşuculuk oynamaya başladılar. Benim bile henüz evine gidemediğim komşulara bakıcı ablasıyla gidip geliyor. Komşuluk ilişkileri benden daha iyi yani...Başka türlü zaptetmek mümkün olmuyor. Baba da olmayınca zaman hiç geçmek bilmiyor gerçekten.
Yeni yıl planlarımız da yapıldı bile. Babamızın işyerinde kutlayacağız herzamanki gibi. Gerçi 2 senedir ben İstanbul'daydım hep. Bakalım bu sene Elif ile nasıl olacak. Çünkü Elif 12'ye kadar hayatta dayanamaz. Nerede ve nasıl uyutacağız onu düşünmeye başladım şimdiden. Ama eminim ki hepimiz için eğlenceli bir gece olacak. Çekiliş yapılacakmış, o nedenle her gelen hem bayan hem de baylara yönelik hediye getirecekmiş. Haftasonu çıkıp yılbaşı alışverişi yapmamız gerekiyor. Babamızın hediyesi hazır aslında. Bir de Elif'e birşeyler almamız lazım. Oyuncaktan yana kullanacağız hakkımızı bu sefer.
Yeni yıla kadar fırsat bulup da yazamayabilirim hepinizin yeni yılını şimdiden kutluyor, yeni yılın herkese sağlık, huzur, mutluluk, başarı ve barış getirmesini diliyorum. Seneye görüşmek üzere...

6 Kasım 2008 Perşembe

Babamız Ankara'ya Gitti


Pazar günü babamızı Ankara'ya uğurladık. Yaklaşık 20 gün kalacak. Onun yokluğunda babaannemiz sağolsun bize destek vermeye geldi. Elif ile şimdilik çok problem yaşamıyoruz. Ancak sabahları uyandığında genelde ilk olarak babasını soruyor. Onun uyku sersemliği arasında babasını sorması bana çok dokunuyor. Babamız sık sık arıyor ancak bazen tepki yapıyor herhalde ve konuşmak istemiyor. Bakalım bundan sonraki zamanlarda durum nasıl olacak.
Havalar burada  harika gidiyor. Gündüzleri güneş acayip ısıtıyor. Elif de bakıcı ablası ile her sabah parka giderek bu günlerin tadını çıkarıyor. Kış gelip de eve kapanınca ne yapacağız bilmiyorum. 
Elif ile uzun zamandır renk öğrenmeye çalışıyorduk. Renkler, çocukların zor öğrendikleri bir konu olduğu için artık vazgeçmeye başlamıştım ki, bir baktım mavi ve kırmızı renkleri tanıyor. Arada sırada karıştırıyor tabii ama genelde tanıyabiliyor. 
Ve artık kıyafet konusunda tavırlarını koymaya başladı. Henüz onu bunu giyeceğim diye tutturmuyor ama beğenmediği ayakkabısını ya da pantolonunu giydirmek kesinlikle mümkün olmuyor. Yakın bir zamanda dolabını açıp kendi kıyafetini kendisi seçecek gibi görünüyor. Ablamın eşi Amerika'ya gittiğinde ona bir mont almış, gözümüze biraz ufak geldiği için kaç gündür onu denetmeye çalışıyorum ama bir türlü giydiremedim. Halbuki ne kadar da güzel, kar beyazı gibi.
Son zamanlarda uykusunda çok konuşmaya başladı. Bir keresinde "kurbağa nerede" diye sayıklıyordu. Geçenlerde "yapma anne, yapma baba" diyordu. Duyan da diyecek bu çocuğa annesi babası kimbilir neler yapıyor :)) Bazen "ne oldu" diye soruyor. Bu sabah da "ben giyeceğim" diye ağlamaya başladı. Artık neler görüyor rüyasında kimbilir. Çocuklar uykularında böyle sık sık konuşur mu bilemiyorum, araştırmadım hiç. Umarım bir sorun yoktur.

Elif  darbuka çalarken

29 Ekim 2008 Çarşamba

Cumhuriyet Çocuğu Elif

Tüm bloggerların gözü aydın olsun. Sonunda bloğumuza kavuştuk. Maalesef ülkemizin bu yasaklayıcı zihniyeti sebebi ile sık sık böyle sorunlarla karşılaşacakmışız gibi geliyor bana. 
Bugün 29 Ekim ve Cumhuriyetimizin 85. yılı. Herkese kutlu olsun. Umarım bu coşku nesiller boyu devam eder.


Biz de ailecek bu sabah törene katıldık. Maalesef burada arzu ettiğimiz gibi bir coşku göremiyoruz ama yine de katılım fena değildi. Aslında insanlarda korku olmasa eminim burada da caddeler dolup taşardı ama bir çekingenlik, bir endişe var insanlarda. Halbuki hiç de korkulacak bir ortam yoktu. Elif çok eğlendi, askerleri, öğrenci kortejini, tankları, polis arabalarını seyrederken. En çok da uçaklar ve helikopterler ilgisini çekti tabii. 

11 Eylül 2008 Perşembe

Yeni Oyuncağımız


Dün iş çıkıında Elif'e işte bu market arabasını aldım. Daha önce bir bebek arabası vardı ama onu parçaladığı için atmak durumunda kaldık. Tabii Elif'in arabasından vazgeçmesi kolay olmadı. Gerçi atık unutmuştu ama iş dönüşü bir jest yapayım kızıma dedim. Tam da düşündüğüm gibi hemen sürmeye başladı. Hem de yanaığımdan öptü ve "teşekkür" dedi. Akşam o, arabasıyla meşgul olurken ben de Yaprak Dökümünü biraz olsun izleyebildim :))) Stratejim bu, izlemek istediğim ya da yapmak istediğim birşeyler varsa ona hemen yeni birşeyler çıkartıyorum. İlk hevesle kendini kaptırıp oynarken ben de işimi yapabiliyorum.