yenidoğan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yenidoğan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Nisan 2010 Perşembe

Emre 1 Aylık Oldu, Elif Biraz Hasta


Zaman geçiyor ve Emre bir aylık oldu bile. Onu da Elif'in doktoruna, Memorial'ın Suadiye polikliniğindeki Murat Bey'e götürdük. 5 kilo olmuş, boyu da 57.5 cm. Gelişiminde herhangi bir problem yok, hepatit b aşısını da oldu. Ardından kalça ultrasonuna girdi. Onda da sorun çıkmadı neyse ki. Geçen hafta da işitme testini yaptırmıştık. Anlayacağınız herşey yolunda gidiyor.
Yeni yeni uykuya dalmakta zorlanmaya başladı. Dünden beri tam uyudu diyorum bir de bakıyorum ki gözlerini açmış yine. Direniyor direniyor sonra uyuyunca da saatlerce kendine gelemiyor. :)
Elif bugün babaannesinde. Yine evde heyheyleri tutunca babannesi aldı götürdü. Ancak sabahtan biraz kusması olmuştu. Babaannesinde bütün gün devam etmiş bir de ishal olmuş akşam. Sabah kahvaltıda yine kusunca babaannesi doktora götürdü. Üşütmeye bağlıymış. Medpamid vermiş doktor. En son konuştuğumda keyfi yerindeydi, bana telefonda anlatıp duruyordu.
Kardeşine ne zaman alışacak bilmiyorum. Yanımdayken ona sürekli kardeşini rahatsız etmemesini, canını acıtmaması gerektiğini söylemekten ben bıktım, o duymaktan bıkmadı.
Kafamdan neler geçiyor bir bilseniz. Aklım sürekli Elif ile meşgul. Fazla mı üstüne gidiyorum diyorum bazen ama yaptığı şeyler sessiz kalınack şeyler değil ki...Bir de artık kimseyi dinlemez oldu. Elif diyorum çoğu zaman ona bile bakmıyor, disiplin falan kalmadı. Disiplini yeniden sağlamaya çalıştığımda da evde kıyametler kopuyor. Sonra diyorum ki kendi kendime "unutma Gamze Elif senin biriciğindi bir zamanlar şimdi ona böyle davranmaya hakkın yok" diyorum. Evet o benim biriciğimdi, bunu düşününce hep ağlamaya başlıyorum, hala o benim biriciğim ama neden ona böyle davranmak zorunda kalıyorum? Bazen Elif'e kardeş istemekle hata mı yaptık acaba diyorum. Elif yalnız kalmasın isterken acaba psikolojisini mi bozacağız diye korkar oldum.
Haftasonu babamız gelecek inşallah sabırsızlıkla onu bekliyorum. Ona bu dönem o kadar ihtiyacım var ki....İyi ki varsın aşkımm...Bi de bizi bırakıp Konya2ya gitmesen keşke...Haftasonlarını beklerken teselli buluyordum. Şimdi nasıl geçecek 3 hafta???

25 Mart 2010 Perşembe

Tek Çocuk da Neymiş... Esas Marifet İki Çocuk Annesi Olmakmış


Zor geçiyor günler. Gece uykusuzluklarından bahsetmiyorum. Elif'in kardeşini bu kadar kıskanacağını hiç düşünmemiştim doğrusu. Zaman zaman yumuşak bir şekilde sevse de, genel olarak ya çok sertçe öpüyor, ya ellerini sıkıyor vs... Dün yanıbaşımızda olmasına rağmen Emre ani bir çığlık attı, Elif'e ne yaptığını sordum. Canım benim o da o kadar küçük ki, ne yaptığını hemen gösterdi. Meğer çocuğun elini ısırmış. Diş izleri bile belliydi valla. Hangi birine üzüleceğimi şaşırıyorum. Emre'yi uyutup Elif'le vakit geçirmek istiyorum ama Elif onun uyumasına müsade etmiyor ki... Bu sefer kızıyorum ona, sonra pişman oluyorum. Zaten günlerim hep pişmanlıklar ve çelişkilerle geçiyor.


Dün babaannesi Elif'i aldı, geceyi orada geçirdi. Evde inanılmaz bir sessizlik ve huzur vardı. Ben dinlenmeye çalıştım ama ne mümkün.. Gerek Emre'nin gaz sancızı gerekse de kafamdaki "Elif'i ihmal mi ediyorum acaba" "dengeleri sağlayamıyorum mu" düşüncesi beni o kadar yordu ki.... Ondan uzak kalmaya ihtiyacım olduğunu biliyorum ama onu bir yerlere yollayınca da huzursuzluk yaşıyorum. Yokluğunda onu çok da özlüyorum.
Dün gece keyifsiz rüyalar gördüm hep. Gecenin bir vakti kapkaranlık suya girmiş yüzüyorum. Ayağımda da biri kısa biri uzun paletler var. Nasıl yüzeceğim ben bunlarla diye düşünüyorum. Karanlık su beni çok ürkütüyor. Hızlı hızlı bir yerlere varmak için yüzüyorum. Sonunu getiremedim maalsef, ya da hatırlamıyorum.
Günün birinde herşey yoluna girecek değil mi? Ben daha sabırlı ve dayanıklı olacağım, Elif kardeşine alışacak, hayatımızı ona göre bir düzene sokacağız değil mi???? Sanki evime dönsem herşey sihirli değnekle değişecekmiş gibi geliyor. Var mı böyle bir sihirli değnek gerçekten???

13 Mart 2010 Cumartesi

Emre Bebek Aramızda



Sonunda Emre bebek de aramıza katıldı. 9 mart salı günü beklerken kendilerini 6 mart cumartesi sabaha karşı sancılarım başlayınca apar topar sezeryana aldılar. 04:39 itibariyle dünyaya gözlerini açtı minik kuzum, 3.404 kg ve 51 cm olarak. Babamız doğum anında maalesef yanımda olamadı. Ameliyata girmeden kısa bir süre önce haber verebildik ona, tabii Bandırma'dan kalkıp gelmesi 7'i buldu.
Güzel bir duygu..İkinci kere anne olmak...Oğluma baktıkça ilk günler sanki Elif'in doğumunu yeniden yaşıyormuş gibi hissettim. Ona o kadar çok benziyordu ki...
Sonra Elif girdi odaya. Ben biraz kendime gelmiştim artık. Yüzünde kocaman bir gülümseme ve merak vardı. Hemen kardeşine baktı. O gün bu gündür sürekli kardeşine bakıyor :)) Emzirirken, altını değiştirirken yapışık gibiyiz sürekli üçümüz beraberiz :)
Zormuş ikinci bir çocuk varken yeni bir bebek sahibi olmak. Kafam Emre'den çok Elif ile meşgul oldu hep. Ayağına çorabını giydi mi, yemeğini yedi mi...Ben de ilk günler canımın derdine düştüm bir yandan. Neyse artık toparlanıyorum, kendimi daha iyi hissediyorum.
Bugün de oğlumuzun sünnetini yaptırdık. Sabah 9:30 gibi aldılar ameliyata, öğlen 3'ü geçiyordu çıktık. Herşey yolunda gitti. Doktorumuz Selami Bey çok iyi birisiydi. Ben de bugün biraz dinlenmiş oldum aslında. Emre hastanedeyken hep uyudu, ben de yanında yattım hep. Hastane yatakları da bir rahat, valla her eve lazım bir tane :))) Doktormuzu oğlumuza bir de cesaret madalyonu verdi :)