kardeş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kardeş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Nisan 2010 Perşembe

Emre 1 Aylık Oldu, Elif Biraz Hasta


Zaman geçiyor ve Emre bir aylık oldu bile. Onu da Elif'in doktoruna, Memorial'ın Suadiye polikliniğindeki Murat Bey'e götürdük. 5 kilo olmuş, boyu da 57.5 cm. Gelişiminde herhangi bir problem yok, hepatit b aşısını da oldu. Ardından kalça ultrasonuna girdi. Onda da sorun çıkmadı neyse ki. Geçen hafta da işitme testini yaptırmıştık. Anlayacağınız herşey yolunda gidiyor.
Yeni yeni uykuya dalmakta zorlanmaya başladı. Dünden beri tam uyudu diyorum bir de bakıyorum ki gözlerini açmış yine. Direniyor direniyor sonra uyuyunca da saatlerce kendine gelemiyor. :)
Elif bugün babaannesinde. Yine evde heyheyleri tutunca babannesi aldı götürdü. Ancak sabahtan biraz kusması olmuştu. Babaannesinde bütün gün devam etmiş bir de ishal olmuş akşam. Sabah kahvaltıda yine kusunca babaannesi doktora götürdü. Üşütmeye bağlıymış. Medpamid vermiş doktor. En son konuştuğumda keyfi yerindeydi, bana telefonda anlatıp duruyordu.
Kardeşine ne zaman alışacak bilmiyorum. Yanımdayken ona sürekli kardeşini rahatsız etmemesini, canını acıtmaması gerektiğini söylemekten ben bıktım, o duymaktan bıkmadı.
Kafamdan neler geçiyor bir bilseniz. Aklım sürekli Elif ile meşgul. Fazla mı üstüne gidiyorum diyorum bazen ama yaptığı şeyler sessiz kalınack şeyler değil ki...Bir de artık kimseyi dinlemez oldu. Elif diyorum çoğu zaman ona bile bakmıyor, disiplin falan kalmadı. Disiplini yeniden sağlamaya çalıştığımda da evde kıyametler kopuyor. Sonra diyorum ki kendi kendime "unutma Gamze Elif senin biriciğindi bir zamanlar şimdi ona böyle davranmaya hakkın yok" diyorum. Evet o benim biriciğimdi, bunu düşününce hep ağlamaya başlıyorum, hala o benim biriciğim ama neden ona böyle davranmak zorunda kalıyorum? Bazen Elif'e kardeş istemekle hata mı yaptık acaba diyorum. Elif yalnız kalmasın isterken acaba psikolojisini mi bozacağız diye korkar oldum.
Haftasonu babamız gelecek inşallah sabırsızlıkla onu bekliyorum. Ona bu dönem o kadar ihtiyacım var ki....İyi ki varsın aşkımm...Bi de bizi bırakıp Konya2ya gitmesen keşke...Haftasonlarını beklerken teselli buluyordum. Şimdi nasıl geçecek 3 hafta???

25 Mart 2010 Perşembe

Tek Çocuk da Neymiş... Esas Marifet İki Çocuk Annesi Olmakmış


Zor geçiyor günler. Gece uykusuzluklarından bahsetmiyorum. Elif'in kardeşini bu kadar kıskanacağını hiç düşünmemiştim doğrusu. Zaman zaman yumuşak bir şekilde sevse de, genel olarak ya çok sertçe öpüyor, ya ellerini sıkıyor vs... Dün yanıbaşımızda olmasına rağmen Emre ani bir çığlık attı, Elif'e ne yaptığını sordum. Canım benim o da o kadar küçük ki, ne yaptığını hemen gösterdi. Meğer çocuğun elini ısırmış. Diş izleri bile belliydi valla. Hangi birine üzüleceğimi şaşırıyorum. Emre'yi uyutup Elif'le vakit geçirmek istiyorum ama Elif onun uyumasına müsade etmiyor ki... Bu sefer kızıyorum ona, sonra pişman oluyorum. Zaten günlerim hep pişmanlıklar ve çelişkilerle geçiyor.


Dün babaannesi Elif'i aldı, geceyi orada geçirdi. Evde inanılmaz bir sessizlik ve huzur vardı. Ben dinlenmeye çalıştım ama ne mümkün.. Gerek Emre'nin gaz sancızı gerekse de kafamdaki "Elif'i ihmal mi ediyorum acaba" "dengeleri sağlayamıyorum mu" düşüncesi beni o kadar yordu ki.... Ondan uzak kalmaya ihtiyacım olduğunu biliyorum ama onu bir yerlere yollayınca da huzursuzluk yaşıyorum. Yokluğunda onu çok da özlüyorum.
Dün gece keyifsiz rüyalar gördüm hep. Gecenin bir vakti kapkaranlık suya girmiş yüzüyorum. Ayağımda da biri kısa biri uzun paletler var. Nasıl yüzeceğim ben bunlarla diye düşünüyorum. Karanlık su beni çok ürkütüyor. Hızlı hızlı bir yerlere varmak için yüzüyorum. Sonunu getiremedim maalsef, ya da hatırlamıyorum.
Günün birinde herşey yoluna girecek değil mi? Ben daha sabırlı ve dayanıklı olacağım, Elif kardeşine alışacak, hayatımızı ona göre bir düzene sokacağız değil mi???? Sanki evime dönsem herşey sihirli değnekle değişecekmiş gibi geliyor. Var mı böyle bir sihirli değnek gerçekten???

27 Şubat 2010 Cumartesi

Heyecanlı Bir Bekleyiş



Perşembe günkü nst'de kasılmalar %79'u bulunca beni apar topar hastaneye yatırdılar. Sanki heran sezeryana girecekmişim gibi de hazırladılar. Hem aptal oldum biranda hem de sinirlerim bozuldu. Çünkü eşimin daha haberi bile yoktu. Neyse ki hidrasyon tedavisine (damardan hızlı bir şekilde serum verilmesi) cevap verdi de kasılmalar normale döndü. O gece eşim geç de olsa apar topar geldi ya, içim rahatladı. Sonuç olarak bir heyecan atlattık, ertesi gün taburcu oldum. Bir gece istirahat edeceğim varmış :) Şimdi normal yaşantıya geri döndüm, kendimi fazla zorlamıyorum sadece. Pazartesi yine NST. Umarım aynı heyecanı yaşamayız. Hastaneden çıkarken tarih de aldık. Eğer beklerse oğlum 9 martta gelecek.
Buarada Elif de hastanede kaldığım gece babaannesinde kaldı. Korktuğum gibi olmadı. Sadece gece uykusunda biraz anne diye sayıklamış ama sıkıntı yapmamış. Akşamüstü beni ziyarete de geldi. Hastane odası ona çok değişik geldi tabii. Özellikle de nst'ye bağlanma işi. Kardeşinin kalp atışlarını da dinledi hep.

18 Şubat 2010 Perşembe

İstanbul'a Geldik, Doğumu Bekliyoruz

Geçen cuma günü İstanbul'a geldik nihayet. Daha fazla ağırlaşmadan buraya sakladığım alışveriş işlerini tamamladım. Elif'de de olduğu gibi yine e-bebek mağazasını ziyaret ettik. Neyse ki bu sefer bebek arabası, mama sandalyesi gibi çok masraflı bir alışverişimiz olmadı. Bebek çantası, biberon, emzik, yıkama süngeri gibi bazı şeyler aldım. Giyime dair herşey tamam zaten, artık beklemeye geçiyoruz. Yarın hastane çantamı hazırlayacağım. Hastane çantası ile ilgili detayları okumak için tıklayın.
Bugün doktora gittim, 36 haftam bitti. Herhangi bir sorun yok. NST'ye de bağlandım. Sezeryan olacağı için doktor bizden 5 mart ile 10 mart arasında bir tarih vermemizi bekliyor. Ben eşimin daha fazla yanımda kalabilmesi için 8 mart istiyorum, eşim 10 marttan yana. 14 martta onun Bandırma'ya dönecek olması işleri zorlaştırıyor maalesef. İlk çocuk olsa yine sorun etmezdim ama bu sefer Elif'in olması beni endişelendiriyor. Geceleri uyanıp tuvalete götürmemi istediğinde sezeryanlı halimle ben götüremeyceğime göre annemle gitmeyi kabul edecek mi emin olamıyorum, ya da benim o anda annemi uyandırıp uyandıramayacağım konusunda da emin değilim :) Hem gündüzleri de babası ile dışarı çıkar belki, evde misafirlerden ve bebek muhabbetinden çok bunalmaz. Bilemiyorum, kafamda binbir tane düşünce, binbir tane soru var. Geceleri uyku tutmadığı zamanlarda kafamdan hep sorular geçiyor ve günler geçtikçe endişelerim artıyor.
Neyse ki Elif burada geçen seferki gelişlerimize göre daha sakin. Anneannesiyle arası iyi. Tuvaletini ona da yaptırıyor. Ben dışarı çıkınca onunla kalıyor. İştahı da iyi. Umarım bu durum hep böyle devam eder.

23 Eylül 2009 Çarşamba

Hangi Hastane

Bir bayramı daha oldukça keyifli bir şekilde geçirdik. Ablamlar da buraya geldi. Kaan ile Elif için tam bayram oldu. Birlikte çok güzel oynadılar. Havalar da düşündüğümüz kadar kötü gitmedi, akşamları biraz serin oluyordu tabii ama gündüzleri gayet güzel güneşli geçti. Hatta kuzenim ve eşim denize bile girdiler, o kadar yani...Dün de tekne turu yaptık hep beraber. O mis gibi deniz kokan rüzgar yok mu????
Bayram bitince Erdek de boşaldı tabii. Bugün hava da güzel, sahil yolu sakin, deniz desen uykuda. Bu manzaraya doyum olmaz. İnsan bazen böyle küçük bir yerde sakinlik ve huzur içinde yaşama ihtiyacı duyuyor sanırım.
Karnım da gün geçtikçe büyüyor. Hatta kendime hamile pantolunu almak zorunda bile kaldım. Elif de kardeşini çok benimsedi. Geliyor kardeşini seviyor, onunla çikolatasını paylaşıyor. O doğunca onun ablası olacağını söyleyip duruyor. Dün meraklı minik dergisinin eylül sayısında zürafa konusu işleniyordu. Zürafanın annesi hamile, sonra kardeşi doğuyor. Onu okumak o kadar hoşuna gitti ki....Bugün de şöyle bir olay geçti:
Ben alışveriş yapmak için dışarı çıkmıştım. Ellerim dolu bir şekilde 5 katı çıktım tabii çok yorgun hissediyordum kendimi. Sonra Elif parka gitmek istedi. Ben de yorgun olduğumu akşamüstü götürebileceğimi söyledim. Sonra bana "ama kardeşim hasta değil ki" diye bir yorum yaptı. O anda kötü hissettim kendimi. Aklından artık neler geçiyor kimbilir. Ben de hemen yorgunluğumun kardeşinden dolayı olmadığı konusunda onu ikna etmeye çalıştım. Böyle bir fikre kapılırsa hepimiz için gerçekten çok zor ve üzücü olur.
İlkinde olduğu gibi doğumumu yine İstanbul'da yapmak istiyorum. Geçen sefer Memorial hastenesini tercih etmiştim. Ancak hem çok memnun kalmamamdan dolayı hem de annemlere çok uzak olmasından dolayı bu defa Anadolu yakasında bir hastane seçeceğim. Yakınlarımdan Kadıköy Şifa hastanesinin metini çok duyar oldum. Sanırım orayı tercih edeceğim. Tabii önemli olan doktor. En kısa zamanda bir doktor belirlemeliyim. Belki Ekim'de İstanbul'a geleceğim, o zaman kararımı vermiş de olacağım. Sizlerin de bu konudaki fikirleriniiönemsiyorum, yorumlarınızı bekliyorum.

29 Ağustos 2009 Cumartesi

İkinci Bebeğimiz Yolda

Daha önceki yazımda sizinle paylaşacak bazı şeylerim olduğunu söylemiştim. Elifçik artık büyüdü. Ona evde bir kardeş lazım diye düşündük. Ve Elif'in kardeşi kısmet olursa mart ortası gibi aramıza katılacak. Şimdilik daha çok küçük 3 ay bile olmadı. İkincilerde bazı şeyler daha bir farklı oluyor sanki. Hamile olduğumu bir türlü benmseyememiş olacağım ki, hiçbirşey olmamış gibi yaşantıma devam ettim. Aslında zaten böyle olmalı ama ben biraz abartıp, tatilde jetski, ardından hız teknesi ile dalgalı denizde tur atınca işler hiç de düşündüğümüz gibi gitmedi. Düşük tehlikesi geçirdim. İğneler oldum, hormon hapları kullandım ve sürekli istirahat yaptım 2 hafta boyunca. Hormon haplarına (progestan) hala devam ediyorum. Önümüzdeki hafta kontrole gidince doktorumun keseceğini ümit ediyorum. Şimdi herşeye biraz daha dikkat ediyorum. Fazla yormuyorum kendimi. En önemli olay da Elif. Artık onu ayaktayken kucağıma alamıyorum. Ama o da sağolsun öyle anlayışlı davranıyor ki, hiç beni kucağına al demiyor bana. Bazen yere birşey düşünce "anne sen eğilme, ben alırım, bebek var ya" demez mi... İşte öyle mutlu oluyorum ki öyle anlarda...
Elif'e hemen söyledik. Şimdilik anlıyor gibi gözüküyor, geliyor, öpüyor, seviyor. "Kardeşim doğunca ınga diyecek, altına bez bağlayacağım, gezdireceğim" gibi sözler söylüyor ama doğduktan sonra nasıl olur bilmiyorum. Şimdi o küçük dünyasında neler düşünüyor tam bilemiyorum.
Cinsiyeti henüz belli değil, bunun için 1 ay daha sabretmem gerekiyor.
Geçen hafta 1 haftalığına İstanbul'a gittik, ablamda kaldık. Elif, kuzeni Kaan ile bol bol oynama fırsatı buldu. Acayip eğlendiler. Hatta gideceğimiz günün sabahı Kaan çok keyifsizdi. Bizimkisi için hiç farketmiyor, nereye götürüsen oraya geliyor...:) İstanbul havası bana da iyi geldi. Hamilelikten olsa gerek, bazı duygu kargaşaları yaşıyorum. İsteksizlik, halsizlik, memnuniyetsizlik falan. Hafif bir depresyon geçiriyor gibiyim sanki...Oysa Erdek'in de öyle güzel zamanı ki...Deniz bir harika ama ağustos ayının başından beri içimden denize girmek gelmiyor. Nasıl birşey bu yaaa.....Geçecek inşallah. Evimize bir yerleşelim bakalım....