Elif Artık Anne Diyor

Bloğumu eskisi kadar sık güncelleyemediğimin farkındayım ama gündüzleri artık Elif tek uyku yapmaya başladı. O uyurken ben de ya işlerimi hallediyorum ya da yatıp dinleniyorum. Akşamları da yorgun oluyorum yazacak hal bulamıyorum kendimde. Pazartesiden beri de kursa başladım zaten. 18:00 - 21:30 arası kurstayım. Resmen öğrencilik yıllarıma geri döndüm. Özellikle de ilk gün defterimi alıp giderken kendimi üniversiteye gidiyormuş gibi hissettim. Aslına bakarsanız kursun benim yapacağım işle uzaktan yakından alakası yok ama maalesef bağlı olduğum kurum Milli Eğitime bağlı olduğu için bu kursu almam şartmış. Neyse ki geçen pazar günü annemler geldi. Elif pek mutlu. Akşamları da ben gittikten sonra huysuzluk etmiyormuş. Uykuya dalmada da zorluk yaşamıyormuş. Ama genelde ben geldikten sonra uyanıyor ve emmeden tekrar uykuya dalamıyor. Aslına bakarsanız bir yandan da uyanması hoşuma gidiyor çünkü onu çok özlemiş oluyorum.

Belki çok garip gelecek ama ben kızımı özlemeyi sevdim. En azından şimdilik ondan biraz uzak kalmak bana iyi geliyor. Çünkü bizim hiç ayrı kalma şansımız olmadı ve bu ister istemez beni biraz bunalttı. Bunu yazarken kendimi suçlu gibi de hissediyorum ama ne yapayım işte, ona kavuştuğum andaki hissettiğim duygu çok hoş. :)))

Geçen gün pnömokok aşısının 4. ve son dozunu yaptırdık neyse ki ateş falan yapmadı. Önümüzdeki ay da hem doktor muayenemiz var hem de suçiçeği aşımız. Sonra 18. aya kadar biraz rahatız.

Bir önceki yazımda bahsettiğim gibi köpek dişimiz çıktı. Bu sefer dişlerimiz gerçekten de çok hızlı bir şekilde arka arkaya geliyorlar. Buarada aylardır beklediğim "anne" kelimesini de söylemeye başladı. Bu inanılmaz bir duygu. O kadar çok bekliyordum ki anlatamam. Beklediğime deydi. Şimdi anne olduğumu daha bir anladım sanki.

Yaza Merhaba mı Desek Acaba?

Buradaki günlerimiz biraz rutine bağlanmış durumda. Havalar da inanılmaz güzel, dün resmen yaz sıcağı vardı. Bu güzel havalarda Elif'i mümkü olduğunda dışarı çıkartmaya çalışıyorum ama itiraf etmek gerekirse dışarı çıktığımızda ben inanılmaz derecede yoruluyorum. 5 kat merdiveni in, çık, parkta peşinden koştur, bir de bahar yorgunluğu var zaten. Eve geldiğimizde ben bitmiş oluyorum.

Önümüzdeki haftasonu annemler gelecek. Aslında benim bir kurs olayım çıktığı için biraz zorunluluktan geliyorlar ama ben yine de memnunum. Onlar gidince de Sevilannem gelecek. Anlayacağınız uzun bir süre yalnız kalmayacağız. Bu duruma en çok Elif için seviniyorum. Çünkü Elif gerçekten de sosyal bir çocuk. İnsanları çok seviyor, insanların olduğu yerde çok keyifli oluyor. Başbaşa kaldığımız zaman hep mızmız, sıkılıyor zavallım. Benim kurs meselesi bittiği zaman belki yine İstanbul'a gelme durumumuz var. Murat mayıs sonunda 1 aylığına göreve gidecek belki. 1 ay bizim ne işimiz var o zaman burada değil mi? :)))

Elif artık 14 aylık oldu. Yavaş yavaş kelimeler de söylemeye başladı. Karga ve çorbayı artık söktü. En sonunda anne de demeye başladı. Her ne kadar baba kadar net ve sürekli söylemese de "anne" diyor artık.

Gözlem ve taklit yeteneği de inanılmaz. Bizden her gördüğü şeyi yapmaya çalışıyor. Bebeğine mama yediriyor, benim saçımı tarıyor ve aklıma daha gelmeyen bir sürü şey. Çok kritik zamanlar gerçekten. Şuanda ona ne versek kapıyor.

Üst ikinci dişimiz de ne zamandır gelecek diye bekliyoruz ama meğer ne zormuş bu dişlerin patlaması. Elif bu yavaşlıkta giderse bütün süt dişleri çıkmadan diğerleri dökülmeye başlayacak :)))

Bu ay sonunda pnömokok aşısının tekrar dozunu (4.doz) vurduracağız. Daha önce 3 -5 ve 7. aylarda yaptırmıştık. Önümüzdeki ay da hem muayeneye götüreceğiz hem de suçiçeği aşısını vurduracağız. 1 yaşından itbaren artık 3 ayda bir muayeneye götürsek yetermiş. Biz de en son İstanbul'da 12.ay muayenesini yaptırmıştık zaten.

Emzirmeye hala devam ediyorum. Ama artık sadece uykudan önce veriyorum. Bir ara kesmeye niyetlendim ama devam sütünü sevmediği için içmedi. Süt içmediği için de onu anne sütünden kesemedim maalesef. İnek sütü henüz denemedim ama mümkün olduğunca geç vermek istiyorum. Demir eksikliğine sebebiyet verirmiş. Önümüzdeki ay doktora tekrar bir danışacağım bu konuyu. Emzirmeyi azalttığımdan beri geceleri uykularımız biraz daha rahatladı. Artık gecede 1 kere kalkıyor bir de sabaha karşı uyanıyor. Eğer 7 veya öncesinde uyanmışsa tekrar devam ediyor ama 7'yi geçe uyanmışsa pek devam etmiyor. Ama genelde uyanma saatimiz 8 ve 8:30 gibi. Tabii bu onun uyanma saati. 1 yılı aşkındır uyku hasreti çeken ben, maalesef Elif'in sabaha karşı uyanmasıyla uyanıyor ve bir daha uyuyamıyorum. Burada gün erken başlıyor. Sabah 6'da sanki sabah 8 gibi aydınlık. Bugün de o günlerden biri zaten. O yüzden böyle uzun uzun yazabiliyorum. 6:30'da uyandım :(

Daha Ne Kadar Sürecek Bu Uykusuzluk?

Elif ile Kaan

Geçenlerde arkadaşım Gaye ile birlikte Nautilius'a gittik. Elif ile en rahat gidilebilecek yerler alışveriş merkezleri oluyor çünkü istediğimiz yerde rahat rahat oturabiliyoruz. Sigara dumanı nedeniyle cafeleri tercih edemiyorum. Şu sigara içme yasağı en kısa zamanda uygulamaya geçse de rahat etsek.

İstediğimiz yerde rahat rahat oturabiliyoruz diyorum ama Elif'i arabasından indirdikten sonra oturmak ne mümkün...Gaye Kaan'ın, ben Elif'in peşinde. Bizimkiler yer cücesi gibi ortalıkta koşuyorlar. Herkesin maskotu oldular.

Gaye ve 16 aylık oğlu Kaan

Bugün de huysuzluğu üzerindeydi. Sabahtan beri mızmızdı. Gece de zaten yine uykusuz geçmiş, benim de sinirler bozuktu. En sonunda bıraktım onu annemlere, ben gittim Bağdat caddesine kendime birşeyler almaya. Ama tabii herzamanki gibi kendime birşey alamadım, Elif'e aldım. Mothercare'de %50 indirim vardı. Elif'e iki tane kazak, bir pantolon ve bir de baharlık bir bluz aldım.

Buarada uykusuzluğumuz hat safhada. Dün gece sabaha karşı o kadar çok ağladı ki, en sonunda o yatağında ağlarken ben de kendi yatağımda yorganı çektim ağlamaya başladım. Ne olacak bunun sonu bilmiyorum. Her geçen gün sinirlerim biraz daha zayiıflamaya başladı. Diş çıkarıyordur inşallah diye sabrediyorum.

Yoksa Diş mi Geliyor?

Son günlerde iştahı pek azaldı. Dün neredeyse bütün gün sabah kahvaltısıyla durdu desem yeridir. Tabii arada bir emziriyorum ama sütüm artık eskisi gibi değil. Bugün de meyvesini ve öğle yemeğini çok az yedi. Geceleri de sık sık uyanır oldu. Bir de ishal çıkıyor bazen. Acaba diş mi çıkaracak ki? Parmağımla şöyle bir yokluyorum ama daha önce hiç deneyimim olmadığı için pek anlamıyorum. Yemek yemek istemediği vakitlerde zorlamıyorum. Çünkü anlıyorum ki aç değil. Aç olsa zaten huysuzluk yapar, ama keyfi de o kadar yerinde ki...Tabii bütün gün babaannesinin kucağında düşmüyor. Ahh anneee, çok söylüyoruz bu kadar çok kucağına alma diye, bırak emeklesin kendi kendine takılsın diye ama bizi dinleyen mi var??? Elif çok fena alıştı çook. O gittikten sonra sıkıntısını ben çekeceğim.